مقدمه: مدیریت و نظارت بر گردش دارو در بیمارستان ها یکی از امور مهم و حساس وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و حتی کل کشور است.هدف: ارزیابی سیستم تهیه، توزیع، نگهداری، کنترل و مصرف دارو در بیمارستان های آموزشی رشت در سال 1381مواد و روش ها: این مطالعه به صورت توصیفی، مقطعی در بیمارستان های آموزشی شهرستان رشت در سال 1381 انجام شد. 22 بخش از 4 بیمارستان آموزشی رشت مورد پرسش قرار گرفتند و پرسشنامه مشتمل بر 3 بخش بود. بخش اول اطلاعات کلی در مورد بیمارستان ها، بخش دوم اطلاعات کلی در مورد بخش ها و بخش سوم اطلاعات مربوط به داروخانه های این بیمارستان ها.نتایج: 36.4 درصد بخش ها از نظر سیستم مصرف دارو، 50 درصد بخش ها از نظر سیستم توزیع دارو و 31.8 درصد بخش ها از نظر ثبت دستورات دارویی استاندارد بوده اند.نتیجه گیری: کنترل لازم از سوی داروخانه ها بر روند تهیه و توزیع دارو به دلیل نداشتن زمینه مناسب برای کارشناسی دارویی بیمارستان در بررسی وضعیت دارو و کارهای نظارتی و مدیریتی، به خوبی صورت نمی گیرد.

پیش زمینه و هدف: یکی از مشکلات سلامتی در هر کشوری، جمع آوری داروهای مازاد در منازل می باشد که وجود این داروها علاوه بر تحمیل هزینه های اقتصادی بر نظام سلامت می تواند مشکلاتی برای خانواده ها مانند مسمومیت و مصرف بی رویه ایجاد نماید. این مطالعه به منظور بررسی داروهای مانده مصرف نشده در شهر ارومیه انجام گرفت. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی بود و به صورت مقطعی انجام شد. روش نمونه گیری از نوع خوشه بندی و بر اساس مناطق چهارگانه شهری بود و تعداد 256 خانوار به صورت سهمیه ای در داخل این مناطق توزیع گردید. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه بود که با مراجعه به درب منازل و با روش مصاحبه و مشاهده داروها، درصد خانوارهایی که داروی مازاد در منزل داشتند، اشکال دارویی، خانواده دارویی، تاریخ مصرف داروها، ارزش ریالی داروها و محل نگهداری آن ها در منازل شهر ارومیه در سال 2017 تعیین شدند. اطلاعات پس از گردآوری با استفاده از روش های آماری توسط نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد که 88 درصد خانوارها در خانه، داروهای استفاده نشده نگهداری می کردند. یعنی در هر منزل به طور میانگین 8. 27 قلم دارو با ارزش ریالی معادل با 81050 به صورت مازاد وجود داشت که این رقم در سطح کلان، مبلغ بسیار بالایی می شود که تقریبا معادل با بودجه یک سال دارویی کشور است. رایج ترین شکل و خانواده دارویی در بین داروهای مازاد به ترتیب قرص با 87درصد و مسکن ها با 24. 4درصد بودند. بحث و نتیجه گیری: مطلوبیت جزئی حاصل از مصرف داروها و استفاده متعاقب از داروهای باقیمانده که شاید بعد از تاریخ انقضای آن ها نگهداری شوند نه تنها سلامتی بیماران را به خطر می اندازد؛ بلکه هم چنین هزینه مراقبت سلامتی را افزایش می دهد. لذا افزایش آگاهی مردم در زمینه چگونگی مصرف و نگهداری داروها می تواند از به هدر رفتن هزینه بسیار بالایی جلوگیری نماید.

زمینه و هدف: نگهداری داروهای اضافی به هر دلیل امروزه معضل مهمی است که در کشورهای جهان سوم و به خصوص کشور ما رایج است. به لحاظ این که کشور ما در زمره پرمصرفترین کشورها از لحاظ دارو به حساب می آید شاید با این مساله بی ارتباط نباشد. لذا این مطالعه به منظور بررسی داروهای مانده مصرف نشده در شهر یاسوج انجام گردید.مواد و روشها: در این پژوهش که به صورت توصیفی و مقطعی طراحی شده است تعداد 257 خانوار در شهر یاسوج به صورت تصادفی در قالب 25 خوشه مورد بررسی قرار گرفتند و با استفاده از پرسشنامه، داروهای مانده مصرف نشده قابل مصرف و تاریخ گذشته براساس شکل دارو، خانواده دارویی ارزش ریالی بررسی شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که 83 درصد خانوارها در منزل دارو نگهداری می کنند و میانگین تعداد دارو در هر خانوار 11.02 قلم دارو به ارزش ریالی 13580 می باشد. در میان داروهای تاریخ دار مانده مصرف نشده، بیشترین اشکال دارویی به ترتیب قرص، کپسول، شربت و آمپول می باشد و از نظر دسته دارویی به ترتیب داروهای گوارشی، مسکن، آنتی بیوتیکها، داروهای اعصاب و آنتی هیستامینها نگهداری می شوند. 80.5 درصد خانوارها تحت پوشش سازمانهای بیمه گر و 19.5 درصد فاقد پوشش هر گونه بیمار بودند. میانگین جمع ریالی داروهای مانده مصرف نشده تاریخ دار برای هر خانوار 8869 ریال محاسبه شد که در قیاس سطح کلان در کشور حجم ریالی بسیار بالایی به خود اختصاص داده است، به طوری که احتمال دارد حداقل معادل یک سوم بودجه دارویی کل کشور داروی مصرف نشده تاریخ دار در خانه ها مانده باشد در صورتی که مجموع داروهای تاریخ دار و تاریخ گذشته محاسبه شود حداقل معادل نصب بودجه دارویی کل کشور در سال دارو در خانه ها مانده است.نتیجه گیری: باتوجه به نتایج این مطالعه افزایش آگاهی مردم در زمینه چگونگی مصرف و نگهداری داروها می تواند از به هدر رفتن هزینه بسیار بالایی جلوگیری نماید.

هدف این مقاله ارائه مدلی جامع برای هم افزایی کیفیت، پایداری و چابکی در سیستم های تولید دارو با استفاده از داده های جمع آوری شده توسط سیستم های بازرسی خودکار برای ارتقای کیفیت محصول، برنامه ریزی تعمیر و نگهداری پیشگیرانه و بهینه سازی برنامه ریزی تولید می باشد. با بررسی ادبیات مرتبط با مدیریت کیفیت، پایداری و چابکی در تولید، مدل یکپارچه کیفیت، نگهداری و تولید (IQMP) با استفاده از رویکردهای بیزی طراحی و توسعه داده شد. نتایج نشان می دهد که مدل می تواند به طور مؤثری در جهت ارتقای کیفیت محصول، افزایش پایداری تولید و چابکی سیستم در برابر تغییرات و نوسانات محیطی عمل کند. استفاده از داده های بازرسی آنلاین می تواند به عنوان یک ابزار استراتژیک برای مدیران تولید و نگهداری به کار گرفته شود. با پیاده سازی این مدل در شرایط واقعی، شرکت ها قادر خواهند بود که از داده های جمع آوری شده توسط سیستم های بازرسی خودکار بهره ببرند و برنامه ریزی های دقیق تری برای نگهداری و کنترل کیفیت انجام دهند.

در دنیای امروز تنها دانستن علوم و آگاهی از علوم راه موفقیت و رسیدن به نتایج عالیه نیست، بلکه طریقه صحیح انجام دادن و تطبیق آن با مزایا و معایب عملکردی آن علوم ضروری می باشد. در یک بانوی حامله علاوه بر رعایت ضوابط علوم پزشکی می بایست ضوابط دیگری از جمله اثر منفی درمانها بر روی جنین و مادر را بررسی کرد که خود یکی از خطیرترین احکام پزشکی است. چرا که می توان با یک اقدام سریع و صحیح به تطبیق مزایا و معایب تجویز داروها که اثر مستقیمی در نتیجه نزدیک یا دور در مادر و جنین خواهد داشت، پرداخت. لذا بازآموزی شناخت تجویز حداقل داروهای روتین در هنگام مواجهه شدن با یک بانوی باردار برای کلیه کارآموزان، کارورزان، پزشکان عمومی، دستیاران و متخصصین رشته های جراحی توصیه می شود. در این راستا نکات کلیدی ذیل مطرح است:1- تنها دانستن علوم و آگاهی ذهنی از آنها برای رسیدن به نتایج بهینه کافی نیست بلکه شناخت روی عملکرد آن و طریقه صحیح به انجام رساندن در کمترین زمان رمز موفقیت می باشد.2- افزایش آگاهی به اهمیت شناخت دارویی و پیامد بارداری

اهداف: مسیله احتکار دارو نیز که با انگیزه گرانفروشی یا ضرر رساندن به جامعه صورت می گیرد، به دلیل نقش حیاتی و ارتباط مستقیم دارو بر سلامت افراد، قابل توجه است اما تحقیق مستقلی در خصوص ابعاد و ملاحظات شرعی آن صورت نپذیرفته است. از این رو، مقاله حاضر در صدد است تا با تحلیل آیات و راوایت مرتبط و امکان سنجی تعمیم ادله شرعی احتکار، به انبارسازی و عدم توزیع دارو، حکم شرعی مترتب بر آن را تبیین نموده و قوانین جاری ناظر به آنرا مورد طرح و بررسی قرار دهد. روش: در گردآوری داده ها و اطلاعات مربوط به مقاله پیش رو، از روش اسنادی و کتابخانه ای استفاده شده و تجزیه و تحلیل اطلاعات کسب شده از منابع روایی، قرآنی و متون فقهی و حقوقی، به صورت کیفی و مبتنی بر استنتاج محققان از آنها بوده است. نتیجه گیری: تحقیق در منابع قرآنی و روایی نشان می دهد که ملاک در منع شرعی احتکار، نیازمندی افراد به مال انبارشده، بوده و معنای عام «طعام» که در برخی روایات آمده است، انبارسازی و عدم عرضه داروهای مورد نیاز را نیز در برمی گیرد. افزون بر این، قاعده لاضرر نیز به عنوان دلیل عام، مستند دیگری بر حرمت احتکار داروست و بدلیل حکومت آن بر قاعده تسلیط، مالک دارو موظف به عرضه و توزیع آنهاست و در صورت امتناع، رییس حکومت اسلامی از جانب او اینکار را انجام می دهد. همچنین، طبق قواعد فقه جزایی، محتکر دارو، قابل مجازات تعزیری می باشد و میزان آن به تشخیص رییس حکومت اسلامی است.